Her kaçışımda tekrardan dallanıp budaklanıyor bendeki
Sen;
En uzun şiirimin tek adamı
Nasıl hissetmezsin yangınlarımı
Nedir seni bu denli soğuk yapan
Kim seni kendi çemberine yasaklayan
En umutsuz sabahlar kavuşmadı mı aydınlığa
Bitti derken başlanmadı mı yeniden
Herkese rağmen bir ‘ol’ diyen varken
Sevmiyorum diyen kalbini
Bir ömür beklemez miyim ben?
Naftalinli sandıklara kilitleyip
En tatlı rüyalarda düşlemez miyim seni
Söyle sevgili
Dök içindeki gecikmişlikleri
Ömür kısa
O yüzden sorma neredeyim
Umut dolu Begonvil bahçelerindeyim
Sendeyim..